Τα διασταυρούμενα ξίφη: μια υπόθεση ερμηνείας του χρόνου της νέας αιματηρής τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς

Έχουμε ήδη αναφερθεί στο ότι είναι αρκετά πιθανό να ζούμε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο χαμηλής έντασης. Πρόκειται για μια πάλη Δύσης και Ανατολής και ίσως είναι θεμιτό να ομιλούμε περί ενός “αόρατου μετώπου” που ξεκινά από τις Σκανδιναβικές και Βαλτικές Χώρες και καταλήγει στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο, την Μέση Ανατολή και την βόρεια Αφρική. Ίσως πρέπει να μάς προβληματίσει ότι παράλληλα με την Ουκρανία, ο Ερντογάν δημιουργεί διαρκές πρόβλημα στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ προωθεί τις παντουρκικές βλέψεις στον Καύκασο. Το ότι έχουν δημιουργηθεί μέτωπα χωρών, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εσωτερικές διαφοροποιήσεις και ανταγωνισμοί.

Στο άρθρο για την σημασία της Αρμενίας για τα ελληνικά συμφέροντα είχαμε αναλύσει το θέμα των εμπορικών οδών και των αγωγών που εκκινούν από την Κίνα και το πώς αυτό το χρησιμοποιεί η Τουρκία για την προώθηση του Παντουρκισμού στον Καύκασο (το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ ). Έχουμε επίσης αναφέρει ότι από την Μεσόγειο μέχρι την Ινδία έχει δημιουργηθεί και ολοκληρώνεται μια μίνι Rimland (Ακτογραμμή) με τις χώρες Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος, Ισραήλ, Ινδία.

Βασική χώρα σε αυτόν τον “συνασπισμό” πλέγματος ασφαλείας είναι το Ισραήλ τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Ινδία. Η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει μια σφαίρα επιρροής που να περιλαμβάνει όλα τα πάλαι ποτέ οθωμανικά εδάφη και ακόμη περισσότερα με την προώθηση του Παντουρκισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία είχε, και πολύ πιθανώς έχει ακόμη πολλές και στενές σχέσεις με την Χαμάς, γεγονός που έχει φέρει τις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις στο ναδίρ. Ο Ερντογάν ανοικτά έχει υποστηρίξει τους Παλαιστινίους, ενώ η υπόθεση Mavi Marmara σηματοδότησε την αρχή της κατάρρευσης τον ισραηλινοτουρκικών σχέσεων. Επιπρόσθετα, πιέζει την Κύπρο και με την Λιβύη απειλεί τα ελληνικά συμφέροντα στην Αν. Μεσόγειο. Τέλος με την στήριξη που παρέχει στην Αιθιοπία πιέζει την Αίγυπτο.

Παράλληλα “παίζουν” στο παιχνίδι Ρωσία, Ιράν και Άραβες. Η Χεζμπολάχ που δρα στον Λίβανο στηρίζεται από το Ιράν, ενώ δεν είναι ξεκάθαρο αν η Ρωσία θα επιθυμούσε μια τέτοια κρίση. Ο Νετανιάχου με τον Πούτιν μέχρι πρότινος διατηρούσαν φιλικές σχέσεις, ενώ το Ισραήλ nolens volens θα παραχωρούσε οπλισμό στην Ουκρανία. Το Ιράν από την άλλη υποστηρίζει ανοικτά την Χαμάς φέρνοντας σε δύσκολη θέση τα αραβικά κράτη που υπέγραψαν τις συμφωνίες εξομάλυνσης των σχέσεων τους με το Ισραήλ, γνωστές ως “συμφωνίες του Αβραάμ”. Στα μάτια των μουσουλμάνων, οι ηγεσίες των αραβικών κρατών πιθανώς να χάσουν την νομιμοποίησή τους.

Συμπέρασμα

Το Ισραήλ είναι ένα κομβικής σημασίας κράτος για την περιοχή για δύο λόγους. Πρώτον• έχει κεντρική θέση σε αυτή την μίνι Ακτογραμμή που έχει δημιουργηθεί με την συμμετοχή και της Ελλάδας. Αυτή η Ακτογραμμή περιορίζοντας της αναθεωρητικές βλέψεις της Τουρκίας εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα στην Αν. Μεσόγειο. Δεύτερον• με τις “συμφωνίες του Αβραάμ” προωθεί την εξομάλυνση στην περιοχή που εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Οι Αμερικάνοι έχουν υποβαθμίσει την Μέση Ανατολή στην ατζέντα τους επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους στη Ρωσία και την Κίνα. Δεν επιθυμούν όμως την περαιτέρω ενδυνάμωση του Ιράν στην περιοχή. Πιθανώς η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς να είναι ένας αντιπερισπασμός για κάτι άλλο, το οποίο θα έρθει στη συνέχεια. Στο παζλ μπαίνει και η Κίνα που εκμεταλλευόμενη το κενό που αφήνουν οι Αμερικάνοι, εισέρχονται δυναμικά στην Μέση Ανατολή και την Αφρική με οικονομικές επενδύσεις.

Επίπροσθετα, στο πνευματικό επίπεδο διεξάγεται ένας πόλεμος για την “ψυχή των μουσουλμάνων”. Είναι γνωστό ότι Τουρκία και Ιράν ποντάρουν τα τελευταία χρόνια στο Ισλάμ και αν το Ιράν έχει την τροχοπέδη του Σιισμού, η Τουρκία πρεσβεύοντας το σουνιτικό Ισλάμ προσπαθεί να προβάλει τον εαυτό της ως προστάτιδα και ηγέτιδα δύναμη των απανταχού μουσουλμάνων.

Στο χάρτη απεικονίζονται πληθυσμιακά οι σουνίτες (πράσινο) και οι σιίτες (βυσσινί) μουσουλμάνοι